امام کاظم علیه السلام فرمودند:
"يَا هِشَامُ لَوْ كَانَ فِي يَدِكَ جَوْزَةٌ وَ قَالَ النَّاسُ لُؤْلُؤَةٌ مَا كَانَ يَنْفَعُكَ وَ أَنْتَ تَعْلَمُ أَنَّهَا جَوْزَةٌ وَ لَوْ كَانَ فِي يَدِكَ لُؤْلُؤَةٌ وَ قَالَ النَّاسُ إِنَّهَا جَوْزَةٌ مَا ضَرَّكَ وَ أَنْتَ تَعْلَمُ أَنَّهَا لُؤْلُؤَة."
اى هشام( یکی از یاران امام(ع) است)!
اگر در دست تو گردوئى بود(کنایه از چیز بی ارزش) و مردم گفتند مرواريد(کنایه از چیز با ارزش) است به تو نفع و سودى نمي رساند در حالى كه مي دانى آن چیز گردو است
و اگر در دستت مرواريد بود و مردم گفتند آن گردو است، ضرر و زيانی به تو نمي رسد در حالى كه مي دانى آن چیز مرواريد است.
در زندگی خودمان اگر کمی فکر کنیم موارد زیادی را پیدا می کنیم که کارهایی را انجام داده ایم، چیزهایی را انتخاب کرده ایم، جوری رفتار کرده ایم و... که نه از لحاظ عقلی پسندیده بوده نه از لحاظ شرعی ودین ونه به آسودگی وآرامش زندگی ما کمک کرده است .
لباسی با جنس نامرغوب، دوخت وطرحی نامناسب وظاهری زننده وقیمتی گران که در آن راحت نیستیم را انتخاب کرده ایم فقط وفقط بخاطر اینکه مُـــد است.
غذایی را با قیمت بالا و موادی مضر که برای سلامتی ما زیان آور است وطعمی نامناسب تهیه کرده ایم وخورده ایم فقط وفقط بخاطر اینکه کــــــلاس دارد ومردم می گویند هرکه این غذا را بخورد با کلاس ومتمدن وبا فرهنگ است.
برای خانه خود مبلمانی با قیمت بسیار بالا خریده ایم درصورتیکه فضای خانه مان کوچک است واصلا مبل نیاز ضروری ما نیست ودست وپاگیر هم هست و پولی برای خرید آن نداشته ایم وبا کلی وام وقرض وهزار بدبختی این چیز دست وپاگیر را فراهم کرده ایم فقط به خاطر اینکه اگه مبل نداشته باشیم مردم چی میگن؟! .
عروسی برای فرزندمان گرفته ایم با کلی خرج وچند نوع غذا وگروه موسیقی وتالار معروف شهر وچندین نوع میوه وشیرینی ودسر و... درصورتیکه نه پول آن را داشته ایم ومجبور شدیم چندین سال زیر بار سنگین قرض برویم؛ نه می خواستیم اینقدر اسراف شود وغذا ومیوه و.. دور ریخته شود؛ نه راضی به اختلاط زن ومرد ورقص وآواز وصدها کار حرام دیگر بودیم اما این همه گناه وخشم وعذاب خدا وسختی چندین سال مقروض بودن وگرفتاری و... همه اینها را به جان خریدیم تا مورد عتاب وسرزنش یک عده از افراد جامعه قرار نگیریم.
متاسفانه از این موارد در جامعه امروز ما بسیار زیاد است از نوع ورنگ وطرح لباس تا نحوه حرف زدن ، تزیین منزل، مهمانی رفتن ومهمانی دادن و غذا خوردن وفیلم دیدن ونوع تفریح وآداب معاشرت وبسیاری موارد دیگر وجود دارد که گوهرهای زندگی مان مثل آرامش و دیانت وقناعت را از دست می دهیم وچیزهای بی ارزشی مثل تجمل ودنیاگرایی ورنج بیهوده را برای خودمان می خریم فقط بخاط گفته مردم وبرخی اطرافیان.
بیایید با عمل به این روایت شریف، خود را از گرفتاریهای روزافزون این نوع زندگی کردن رها سازیم و برای راحتی،آسایش وسعادت ابدی خود زندگی کنیم که آسایش وسعادت وکمال حاصل نمی شود مگر با رضایت وخوشنودی خداوند متعال.
چند نکته:
یک) استفاده از دنیا ونعمت های موجود در آن بد نیست بلکه پسندیده است وباید از اینها برای آباد کردن آخرت خود استفاده کنیم چراکه دنیا مزرعه آخرت است. آنچه ناپسند است دل بستن به دنیاست واینکه دنیا وآنچه در آن است هدف زندگی شود. باید بدانیم دنیا وسیله است برای بعضی وسیله سعادت وبرای برخی وسیله بدبختی وشقاوت.
ب) بعضی از مثالهایی را که ذکر کرده ایم به این معنا نیست که اصل این موارد ناپسند است مثل جشن عروسی بلکه نوع برخورد ما وکارهای ناپسندی که با آنها همراه شده است این کارها را نازیبا وناعاقلانه وناپسند کرده است.
